Treść z prawami autorskimi. Nie kopiuj! Najważniejsze treści pobierz z folderów
Koncepcje wiary w istnienie czegoś, co można by nazwać energią życiową są bardzo stare. Pojawiają się już u Arystotelesa w jego poglądach na duszę. Nazywamy je witalizmem.
Arystoteles
Witalizm to filozofia, która uznaje, że wszystkie procesy związane z życiem przebiegają za pomocą sił witalnych.
Witalizm na początku był krytykowany przez środowisko naukowe. Rozwój nauk biologicznych spowodował jednak, że obecnie nie odrzuca się teorii witalizmu, tylko uważa się ją ze względu na jej specyfikę za nie poddającą się naukowej weryfikacji.
Teoria witalizmu nierozerwalnie związana jest z pojęciem siły życiowej.
Czym jest energia życiowa, zwana także siłą witalną?
Pojęcie siły życiowej (z łaciny vis vitalis) wprowadził w XVI wieku Johann Baptista van Helmont, flamandzki lekarz i alchemik, twórca chemii leczniczej. Energia witalna to według niego rodzaj energii, która istnieje w organizmach żywych i powoduje, że mogą one produkować substancje, poruszać się i żyć.
Johann Helmont
Nie tylko Helmont przeczuwał istnienie siły życiowej. Wielu innych dawnych naukowców również twierdziło, że życie to coś więcej, niż garstka materii. Na przykład żyjący w XIX wieku amerykański lekarz i homeopata James Tyler Kent również uważał, że organizmy żyją dzięki energii życiowej.
James Tyler Kent
Energia witalna według Kenta znajduje się we wszystkich żywych istotach oraz w pierwiastkach chemicznych. To dzięki niej następują wszelkie reakcje na zmiany zewnętrzne oraz te, które zachodzą w ciele. Zadaniem tej energii jest utrzymywać organizm w stanie dynamicznej równowagi (homeostazy). Jeśli jej przepływ jest zaburzony, pojawia się choroba.
Siła życiowa w różnych kulturach nosi różne nazwy, na przykład:
We wszystkich tych kulturach chodzi jednak za pewne o tę samą postać energii.
Więcej o danych typach siły życiowej dowiesz się z kolejnych ekranów.
ZADANIE
Dopasuj do siebie właściwe pojęcia (lkliknij na wybór, aby rozwinąć listę).